Uh, oh ik moet op een dieet: De Beklopping

Ik had een afspraak met de dokter om me te laten “bekloppen”. Je kan je wel voorstellen dat ik steeds zenuwachtiger werd, en begon te twijfelen wat die “beklopping” nou eigenlijk inhield. Toen de dag aanbrak (ja, ja deftig hé) dat ik naar de dokter moest, was ik wel aardig zenuwachtig. Toen we daar eenmaal waren was ik het liefst weer direct naar huis gegaan. Ik krijg altijd op dat moment de meeste zenuwen. Ik begon maar een donald duckje te lezen, maar die ging precies op dat moment over een doktersbezoek dat rampzalig ging. Dat hielp ook niet bar veel. Net voordat ik het verhaal uithad, kwam er een vrouw aanlopen die zei dat ik mee mocht gaan. Ik en mijn moeder liepen haar maar achter na terwijl ze gang in, gang uit liep. We moesten blijkbaar helemaal naar een achterkamertje waar een bureau en zo’n bed stond. Je weet wel, zo’n ding die ze ook altijd bij de dokter hebben. Waar je op moet gaan liggen en zo. Je snapt het wel. In ieder geval, de dame ging achter het bureau zitten en gebaarde ons dat we op de stoelen moesten gaan zitten. Ik ontspande een klein beetje. Ik hoefde dus niet meteen te gaan liggen en gemasseerd te worden of wat ze dan ook ging doen. De vrouw- ik weet volgens mij haar naam niet eens- was een super vriendelijke enthousiaste vrouw met een Aziatisch uiterlijk. Ze had een luide stem en moest de hele tijd lachen, wat me op een of andere manier rustiger maakte. Ik heb er ook geen controle over! Eerst legde ze me uit dat ze mij ging masseren- fiew! Ik had al heel wat andere scenario’s in mijn hoofd gehad, onder andere een soort sjamanistisch ritueel. Begrijp me niet verkeerd, ik heb er geen problemen mee, ik heb er zelfs soortement van ervaring mee, maar ik was blij dat ik gewoon gemasseerd werd- en dat ze eerst nog even ging testen hoe ik op melk reageerde en in mijn oor ging kijken met een lampje, waardoor ze ook iets kon zien. Nadat ze dat gedaan had, moest ik op de bank gaan liggen en hoefde ik alleen maar mijn schoenen uit te doen en mijn jasje. Ondertussen hield ik een glazen bakje vast waarin een buisje zat met melk en een buisje dat de effecten versterkte. Ondertussen legde de vrouw uit dat ze ik niks hoefde te doen, maar dat ze wel af en toe zou vragen om mijn adem een paar seconden in te houden of zelfs te puffen. Toen ik daar dus eenmaal lag, begon ze me te masseren, opeens drukte ze precies op een plekje en begon daar hardhandig te draaien. Ik had mijn gezicht in een soort gat wat je ook altijd bij masseer tafels hebt, gedrukt dus als je vanonder gekeken had, had je waarschijnlijk een heel vreemd beeld gekregen van mijn gezicht dat naar achter getrokken werd en tegelijkertijd een blik van pijn had. Zou een aparte foto worden. Zo af en toe moest ik mijn adem in houden zoals ze al gezegd had en dan ging ze me masseren en dan zei ze op een gegeven moment dat ik weer uit mocht ademen. Toen ze al een tijdje aan het masseren was, raakte ze weer zo’n pijnlijk plekje, maar dit keer kon ik voelen hoe ze het er soortement van uit masseerde. Toen stopte ze en zei dat ik moest gaan puffen. Het koste me moeite om niet in lachen uit te barsten, want het deed me denken aan het spelletje “woesh” waarbij je de “bevalling” hebt en dan moet je gaan puffen en dan houden andere mensen je handen vast en zo. Het is een geweldig spel. Dus toen lag ik daar, met mijn gezicht strakgetrokken, puffend en tegelijkertijd gemasseerd te worden. Een unieke ervaring. Toen ze eenmaal klaar was met masseren, moest ik gaan zitten en ging ze met een soort ja, wat was het. Het was een soort apparaatje dat zoemde net als een scheer apparaat, en het had een klein rondje dat ronddraaide, en dat was dan blijkbaar een klein masseer apparaatje voor de ienie minie plekjes op mijn voeten en op mijn handen. Het voelde heel vreemd. Toen ze ook daar ook mee klaar was, mocht ik mijn schoenen weer aantrekken en gingen we weer aan het bureau zitten. Ze deelde ons mee dat ik vijfentwintig uur geen zuivel meer mocht aanraken en dat als ik het per ongeluk wel deed, dat ik onmiddellijk onder de douche moest springen of mijn handen moest wassen om het er af te krijgen. Zelfs al was het alleen maar het melk pak. Mijn ouders hadden besloten dat ik de rest van de dag, én de volgende dag, de keuken niet meer mocht inkomen, om zo ook maar enige aanraking met zuivel te vermijden. Je zult wel begrijpen dat ik die volgende uren als een soort prinses heb geleefd, met het gezin als bediening.

Lots of Love, Jasmijn

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s